AKTIVITETI 7: Tre shtyllat e vetëvlerësimit

Imazhi për veten: kjo është ideja që secili prej nesh ka për pamjen dhe identitetin tonë psikologjik. Mënyra se si e shikojmë veten.

“Unë jam i ri, jam i shëndoshë, jam luftëtar, jam humbës…”

Shumë shpesh nuk përputhet me imazhin që kanë të tjerët për ne, sepse jemi të ashpër me veten. Ne dimë të jemi xhelatët tanë më të këqij.

Dashuria për veten: është fakti i pranimit dhe dashurisë së personit që jemi. Ne e duam veten pavarësisht nga gabimet tona, kufizimet tona, dështimet tona, sepse një “zë i vogël brenda” na thotë se ne meritojmë dashurinë dhe respektin e të tjerëve, dhe veçanërisht të vetes.

Dashuria për veten jepet para së gjithash nga ata që na rrethojnë: familja jonë, të afërmit tanë, mësuesit tanë të shkollës. Dhe dashuria e të tjerëve, që nga fëmijëria, ndikon tek ne.

Nëse një baba i thotë rregullisht djalit të tij “ti je i pafat”, fëmija do ta besojë atë dhe nuk do ta dojë veten. Nëse ai i thotë “të dua, ti je dielli im dhe duhet të jesh krenar për veten”, fëmija do ta dojë veten.

Të duash veten është të jesh në gjendje të thuash: “Unë kam të meta dhe cilësi të tilla, por e dua veten ashtu siç jam!”

Vetëbesimi : është të besosh në aftësitë e tuaja, të njohësh pikat e forta, të kesh besim në vetvete dhe të dish se ka mundësi. “Unë jam i aftë ta bëj, kam burime brenda meje, kam përvojë, jam inteligjent dhe i motivuar!”

Shpesh, nëse keni një imazh të mirë për veten dhe dashuri për veten, besimi vjen vetvetiu.

Edhe kur dështon, e vë atë në perspektivë dhe fillon përsëri. “Unë do të bëj më mirë herën tjetër. Kam mësuar diçka, kjo është gjëja kryesore!”

Me pak fjalë, vetëvlerësimi është ndërtuar mbi tre shtyllat sapo pamë.

Vetëvlerësimi është një qëndrim i brendshëm që konsiston në t’i thënë vetes se është i vlefshëm, unik dhe i rëndësishëm. Është gjykimi që kemi për veten tonë dhe që mbajmë për veten tonë.

Kini kujdes, sepse nëse njëra nga shtyllat dobësohet, të tjerat automatikisht do të dobësohen. Prandaj është thelbësore të punojmë vazhdimisht me veten për të ruajtur një vetëvlerësim të fortë, i cili do të na japë të gjitha burimet për të përballuar jetën dhe për të dalë më të fortë!

Si ndërtohet vetëvlerësimi?

Vetëvlerësimi zhvillohet përmes kontaktit me të tjerët, sepse ne jemi qenie shoqërore.

Farkëtohet që në vitet e para të jetës sonë, me ata që na rrethojnë. Nga fëmijëria në adoleshencë dhe më pas në moshën madhore, vetëvlerësimi ynë bazohet në kontaktet dhe përvojat tona. Kjo është ajo që do të përcaktojë, në sytë tanë, nëse jemi të vlefshëm apo jo.

Kur jeni i papunë, vetëvlerësimi juaj mund të ndikohet sepse shoqëria ju bën të besoni se të kesh një punë dhe para është ajo që të bën të vlefshëm. Por vlera jonë e vërtetë përcaktohet nga ne. Nuk mund të bazohet në punë apo para, duke ditur që të gjithë do të kalojnë një periudhë papunësie apo vështirësie financiare në jetën e tyre. Nëse do të duhej të prisnim që gjithçka të ishte perfekte përpara se të duam dhe respektojmë veten, të gjithë do të rrezikonim të humbnim jetën dhe gëzimet e saj.

Jini të vetëdijshëm për atë që mund të bëni dhe njihni pikat e forta dhe kufizimet tuaja. Kjo është gjithçka që ju nevojitet për të ruajtur vetëvlerësimin tuaj. Ju jeni të rëndësishëm dhe unik.

Lidhni këto 9 pika në 4 rreshta, pa e ngritur stilolapsin ose lapsin.

Ja një shembull shumë i mirë: Le të zbulojmë dëshminë e një njeriu që nuk donte ta përkufizonte veten nga puna, as nga pasuritë e tij materiale. Pasuria e tij ishte jeta e tij e ngarkuar!

“Unë mora një jetë sabatike”

Ne punuam mbi besimet tona kufizuese dhe kuptuam se ato po na pengonin…

Është si të dalësh me vozitje nga porti pa e zgjidhur varkën. Çfarë energjie e humbur! Le të heqim dorë nga besimet që po na mbajnë robër dhe më në fund të lundrojmë ashtu siç duam NE. Disa nga besimet tona janë një burg i vërtetë. Bëhet fjalë për heqjen e tyre një nga një si sharrimi nëpër hekura.

E gjithë kjo ndodh në kokën tonë. Ne kemi bërë tonat, besime që na janë trashëguar dhe që na kufizojnë edhe sot, ndërsa mundësitë në jetë janë pafundësisht më të dendura se sa na kanë shtyrë të besojmë!

A e lejoi André Brugiroux që të ndikohej nga “thonë ata”, besimet dhe frika e të tjerëve? Sapo kemi kaluar një mëngjes të tërë duke e përqendruar vëmendjen dhe energjinë tonë në të ashtuquajturin dështim të “papunësisë”. Shoqëria do të donte që ne të mendonim kështu, por sot pasdite do të ndryshojmë etiketat. Do ta përcaktoni veten ndryshe, sipas kodeve tuaja!